Zaterdag 4 november was het weer eens tijd om richting Leuven te gaan. In Wilsele-Dorp op de scoutszolder werd de 3de edtie gehouden van:

 

 

Ik was wat aan de late kant en heb hierdoor Gimondi niet kunnen zien.

 

Maar ik was zeker niet te laat voor de Hoodoogang
Ik heb de heren natuurlijk al vaker gezien en de laatste keer was op Swing in Wespelaar. Waar ik tot mijn verassing erachter kwam dat er een vijfde bandlid was toe gevoegd. Walter Vos speelt alt en tenor sax en dat is een goede aanwinst in de hoodoo blues!
Het was nogal redelijke stillekes op zolder, maar daar gaven ze niks om. Je kon al voor het optreden merken dat ze er zin in hadden. En dat werd op het podium zeer zeker bevestigd.
Het is een ge-oliede machine die zeker niet op diesel loopt. Met openers als What About Me en Going To NY knallen ze er direct in. Swingen was de boodschap. Maar de heren spelen een breed reprtoire. Invloeden vanuit alle windstreken zijn hoorbaar in hun muziek. De vette solo's van Den Ferre en Walter zorgden voor een opzwepende show. Soms appart, maar vaak vonden de heren elkaar en speelde in een prachtige harmonie.
Gesteund natuurlijk door de rhythm-sektie van drummer Zen en bassist Geert.
De ijzersterke teksten werden goed ten woorde gebracht door El Grande, waarvan ik vind da hij soms wel een wat rauwere stem mag hebben. Maar een nummer als Never Meant To Hurt You is hem wel op het (grote) lijf geschreven.
De titlesong van hun tweede album Go Ahead 'N Scratch begint al een klassieker te worden en met Funk Yourself geven de heren aan dat Hoodoo blues van alle markten thuis is.
Het biss nummer Help Me hebben ze eruit gegooid en vervangen door een zeer waardige versie van de Allman Brothers Band's Whipping Post. Zoals El Grande zelf zei: Het paste beter bij de hoodoo blues. En daar heeft hij volledig gelijk in.

 

De sfeer zat er voor mij goed in en was dus zeker benieuwd naar de volgende band.

Five O Clock Shadow is een trio van zanger gitarist Kris 'Kirri' Valvekens, die jullie misschien wel kennen van Moose
Hij heeft als begeleiding drummer Kris Ooms en bassist Jan Vermeulen. Kirri heeft zelf veel nummers geschreven en wisselt deze af met klassiekers uit de blues wereld.
Het eerste wat me opviel was zijn stem. Zeer herkenbaar, maar ben er nog altijd niet achter op wie hij lijkt. En als je met een nummer begint als Mess Around van Ray Charles, dan weet je waar je aan toe bent.
Bij de eerste solo stond ik verbaasd te kijken. What a suprise! Hij kan ook nog kei goed gitaarspelen. Op een eigenzinnige manier, met veel lichaamstaal.
Uit zijn eigen repertoire vind ik Five Words, Ain't Gonna Crawl en Don't Love Me nummers die blijven hangen.
De andere twee covers die hij speelde mogen zeker vernoemd worden. Een super rauwe slide-guitar versie van Tony Joe White's As The Crow Flies en om een echte vette klassieker van formaat uit de kast te halen als Good Morning Blues van Ledbetter bewijst hij dat hij op een groot podium echt zijn werk kan doen.

Ik vond deze zaal veel te klein voor dit trio!

 

Over No Trouble ga ik maar 1 ding zeggen, anders gaan er gewonden vallen. Ik loop ni vaak de zaal uit, maar -niet de band, maar vooral de zang- gaf mij reden genoeg daarvoor.

 

Gelukkig hadden we nog een topper van formaat. Het probleem was alleen dat alles was uitgelopen en dat we nog tijd hadden tot 23 uur voor de headliner. Als deze pas na 22 uur begint, dan weet je dat dit niet gaat goed komen.

The Hendrix Files brengen natuurlijk muziek van mister Jimi.
Topmuzikanten als Charly Verbinnen op de belangrijke gitaar, Geert Schurmans met de bass en achter een aardig drumstel Hans Boeye zochten nog en zanger een vonden die in Phil B.
Een dijk van een band, super uitstraling en vooral niet zomaar een coverbandje.
De opener Freedom gaf direct weer dat ze allemaal hun eigen gevoel uitten op Jimi's muziek. En na Crosstown Traffic werd bij In From The Storm de hele zolder in een dikke rookwolk gehuld. Het had natuurlijk iets psychadelisch zoals in the seventies, maar het sloeg wel op mijn longen. Bij de band was daar weinig van te merken -allez, wat je ervan kon zien- want ze gaven niet onder en brachtten hun versie van Little Wing. Het optreden werd beter en beter met nummers als 3th Stone From The Sun, Killing Floor en Spanish Castle Magic.
Als suprise act/special guest kregen we David Ronaldo van Tumblin' Dice die wel een zeer speciale versie van, mijn favoriet, All Along The Watchtower bracht. Ik ben te jong om het te weten, maar als Jimi en Bob ooit samen op het podium zouden hebben gestaan, dan zou het zo klinken. En perfecte mix van de twee versies werd ons ten horen gebracht.
Als we in de files naar 1967 gaan, dan komen we bij The Wind Cries Mary. Magistraal nummer, dat jammer genoeg abrupt het slotnummer werd...
Het was vijf over elf en de smurfen waren al aan de deur geweest. Ze moesten stoppen!!
Ik heb van Geert de volledige setlist gekregen en die zal ik jullie ook geven, dit om de organisatie te laten zien wat we allemaal gemist hebben...
Wat dacht je van Voodoo Chile, Stone Free, Who Knows, Purple Haze, Red House, Fire en Foxy Lady!!!!

 

Al met al weer een geslaagd festival, maar ik wil de organisatie er toch op wijzen dat ze bij de vierde editie ofwel vroeger beginnen ofwel het programma strak houden ofwel een groep minder programmeren.
Deze keer kregen we het probleem dat de laatste 3 bands geen bisnummers mochten spelen -toen was het kalf al half verdronken- en dat de headliner een uur minder kon spelen.
Maar ik neem aan dat ze daar zelf wel aan uit komen!
_________________
Let's boogie

 

Het was 30 september en ik zit in Eupen voor een lekker wandelweekendje. 's Avonds had ik niks te doen en Verviers ligt dichtbij, dus ik ga eens kijken waar de Spirit of 66 ligt. Ik had over deze rock & blues tempel al veel gehoord. En ik had geluk, er was een optreden voorzien die avond.

Op het programma stond Mr. G and the Blue Power. Met als ondervermelding dat het optreden opgenomen werd voor een live cd.

 

Ik naar binnen dus!!

 

Het Belgische trio bestaat uit zanger-gitarist-frontman Wim Roelants, drummer Bruno Meeus en bassist Roman Kolovik.

Ik was redelijk moe van het wandelen de hele dag en door de vermoeidheid was ik een beetje sceptisch. Maar dat is altijd goed, want dan let ik goed op 

 

De drie heren kwamen op het podium en toen ik Wim zag had ik mijn bedenkingen: Dit zou bluesrock moeten gaan brengen?? Een oversized zonnebril had hij op, lang krullend haar en een open blouse. Er kwamen direct namen in mijn hoofd op als zoals Steve Vai, Nuno Bettencourt, Ritch Sambora,... De gitaartypes waar de vrouwen zo voor vallen. Meer rock dan blues, straalde het uit en bij de opener It Ain't Enough moest ik direct aan Ted Nugent denken.
De ritmesektie vond ik minder. Roman had een zes (!!!!!!) snarige basgitaar en ik als bassliefhebber vind dat té veel van het goede. En van drummer Bruno vond ik dat hij te veel met zijn drumkit wilde doen. Blues is simple en eenvoudig en hij gebruikte te veel tempowisselingen en het leek af en toe dat de bass niet mee kon volgen. Het gitaarwerk was voortreffelijk, maar je hebt wel een goeie basis nodig.

Na True Lies en Suga'time, de laatste was volgens mij een instrumentaal met een drumsoloke, haalde de band uit met een eigen versie van SRV's versie van Jimi Hendrix' Little Wing. En daarmee bedoel ik dat de essentie erin zat, maar Wim gebruikt veel meer effecten. Het begint al veel beter te klinken. Ze doen er nog een schepje SRV bovenop, door een instrumentale medley te spelen genaamd: I Remember Stevie.
Van de ene grote naam gingen we over naar de andere: Fleetwood Mac's Oh Well werd met een overweldigende drive gespeeld en een met een duizelwekkende snelheid gezongen.
De slow-blues werd er natuurlijk ook gespeeld, de boog kan niet altijd gespannen staan...Walking In The Rain is een heerlijk bluezy nummer. De 1ste set werd vervolgens afgesloten door I Can Tell.

 

Ik moet zo'n recentie wat eerder schrijven, want ik ben een paar dingen een beetje vergeten. Wat ik niet vergeet en dat zal iedereen mij beamen, was een krijsend wijf aan het podium. Ik hoop dat de heren dit eruit kunnen knippen, anders zijn de hele opnames voor niks geweest. Zodra Wim het podium opkwam, werd ze al nat. Na de eerste drie nummers konden we er een dweil onderleggen en tegen het einde van de eerste set, had de plaatselijke brandweer er zandzakken rondgelegd. En dit was niet overdreven!!

 

Na een kwartiertje pauze werd er begonnen aan de tweede set. Stranger bracht me naar Whitesnake en met Olive tree was het duidelijk te horen dat het trio een geheel was. Ik denk ook dat mijn gedachten verbreed waren en zodat ik uit het hokje blues-rock ben gestapt en de muziek op me heb laten afkomen.
Alone is een dijk van een nummer. En als ik me niet vergis zat hierbij een degelijke drumsolo. Wim vergt veel van zijn muzikanten en dat was bij de solo's te merken, je zag hoe Bruno naar Wim keek voor een teken om weer met het nummer verder te gaan. Wim bleef dan gewoon staan kijken en lachte een keer of laaide het publiek op voor meer.
Roman kon der ook niet onderuit, maar liet wel eens even zien wat je met een zessnarige bassgitaar kan doen! En heel belangrijk: geen plectrum!!!!! Wim gooide er nog een versnelling bij door het ritme op te voeren en hem zolang mogelijk op dit snelle tempo te laten doorspelen.
Via Stuck 2 Feet kwamen we bij een nummer waarvan men het aankondigde als: "This is a song you all know".
Het duurde even voordat ik het in de gaten had welk nummer hij bedoelde. Het klonk me over bekend in de oren, maar toen het welbekende rifje erkwam, viel ik stijl achterover en had Mr. G and the Blue Power mijn hart gewonnen. Op elk optreden wordt er wel een favorietnummer van mij gespeeld. En zij deden het met Deep Purple's Lazy!!!!!! Lekker lang, vette solo's. Gewoon af.
Terug naar de blues met She Grooves Me, en ze doet dat als volgt: "We went to a funeral and she puts her finger in a blind man's ass. That's how she grooves me."
De kraker The Hunter werd daaropvolgend gebracht en we eindigden met Bluest Blues.

 

Mr. G and the Blue Power brengen geen blues-rock, maar progressieve-hard-rock-blues. Wat een explosieve combinatie geeft, met veel gevoel. De intermezzo's waren appart, maar zeer positief. Het progressieve aspect van dit alles, geeft dat ene extra waarmee menig bluesfestival organisator mee kan uitpakken. En de heren zijn geen watjes. Wim heeft op menig gitaarconventies gespeeld en geeft workshops. Bruno heeft bij Zap Mamma, Wizards Of Ooze, Stan Webb,...gespeeld. En Roman mocht terzijde staan van o.a Mike Stern, Jean Pierre Catoul en Jan Akkerman.

 

Alle contacten zijn te vinden op www.wimroelants.com
_________________
Let's boogie

HèHè, 23 september was het dan eindelijk tijd voor een festival waarvan we al de hele zomer affiches hebben zien opgehangen worden door twee mannen met petjes, af en toe vergezeld door een zwarte furie  :
Bink Blues Night 2006

 

Afspraak was weer in zaal Santro in het hartje van Binkom. Ze hadden met de chiro een camping georganiseerd, waarvan ik met alle plezier gebruik van heb gemaakt. Andere ook trouwens.

 

Maar het was natuurlijk in de zaal te doen, waar ze voor ons een divers programma hadden klaargestoomd.

Iets na zessen trapten we af met Tim' Blues Combo. Ze werden aangekondigd als de Belgische band met de meeste optredens dit jaar, waarvan ik geen een gezien heb!  En ik heb wat gemist.
Omdat drummer Bert Cluyts een groot deel van de zang voor zich nam, werd hij vooraan op het kleine uitloop podiumke gezet. Dat was voor hem een vreemde gewaarwording, want normaal ziet hij natuurlijk de band voor zich en nu moest hij de hele tijd achterom kijken. Die jongen zal 's anderendaags een stijve nek hebben! Een tweede nadeel vond hij dat hij anders altijd de eerste keus van het bier had en nu werd hij zelfs een paar keer ovegeslagen 
Hiermee geef ik al aan dat de heren met veel plezier op het podium stonden. Lekkere stompende boogie konden de heren eruit slaan. Tot soms broeierige swamp. Vette solo's van gitarist/zanger Tim Verbist en harpist Joop Meylemans, waarbij (vader?)Staf Meylemans een stevige backbone is op zijn basgitaar. Een goeie 'combo'. Ze zullen de komende tijd nog op verschillende plaatsten spelen, dus: gaat dat zien.

 

We hebben onze spieren al goed losgeschud. En dat was nodig want het werd tijd voor swing, boogie, shuffle en mambo. The Rhythm Bombs kwamen met een vernieuwde line-up en nieuwe nummers. Het vijftal zorgde ervoor dat de zaal nóg broeierig werd! En de Europese Commissie zou er trots op moeten zijn. zanger/harpist Wouter Celis, Bassist Patrick Indestege en drummer Marc Gijbels komen uit België. Op gitaar hebben we uit Nederland John Verhaegh en achter de toetsen zat Hein Hoop uit Duitsland. En een fesstje konden ze bouwen! Toen Hein van achter zijn toetsen kroop en de microfoon in handen nam, barste het geweld helemaal los.

We zijn nu halfweg en het is al een muzikaal succes. Maar het moeilijkste van een festival komt nog...

 

De zaal was al goed gevuld en de sfeer zit er redelijk in. Tijd om nog wat internationaler te gaan. Voor sommige is het een vreemde combinatie, Blues en Frankrijk, maar ik weet uit ervaring dat daar grote verassingen uitkomen zoals Stinky Lou, Jesus Volt en Rag Mamma Rag. Big Dez draait om zanger/gitarist Phil Fernandez, die redelijk wat in de US heeft vertoeft en daar met grote namen heeft mogen spelen. Daarbij heeft hij een eigen gitaarsound ontwikkeld. De soort blues waar ik eigenlijk van hou: boogie en Chicagoblues, met heerlijke gitaarsolo's. Het wordt 'icy' genoemd, maar daarvoor kan ik toch alleen Albert Collins voor aanrekenen en Phil heeft echt een eigen sound, die ik zo een-twee-drie niet met iemand kon vergelijken. Wat daar belangrijk bij is een een goede stem en natuurlijk het gevoel. Dat is waar blues omdraait, hé.
Hij weet ook zijn muzikanten uit te kiezen, want met een degelijke rhythmsectie met Lamine Guerfi en Stephane Miñana respectievelijk op bass en drums kom je al ver. Neem daarbij organist Bala Pradal, met -voor het eerst gezien- een electronische leslie-cabinet, harpist Marco Schaeller en nog een goeie gitarist waarvan ik zijn naam niet weet. (hij staat nl. op geen enkele site vermeld...) en het is compleet. Maar als je begint met Booker T's Green Onions dan heb je mij al volledig in een greep! Het was een fantastische set. Heel wat anders weer zoals we eerder gehoord hadden. Blues met gitaar centraal. Gegarendeerde goeie solo's van iedereen, een strakke set.

 

Het wordt dus heel moeilijk om een goeie finale te hebben. Vorig jaar liep het met de Kingsnakes mis. Toen hadden we ook een heel goede opbouw van groepen en vielen toen in een zwart gat...

 

Als headliner hebben de heren en dame dit jaar geen klein naampje uitgekozen: Boo Boo Davis.
Oorspronkelijk was hij drummer, maar de laatste jaren profileert hij zich als zanger/harpist. Met een stem die af en toe doet denken aan Howlin'Wolf weet je dat dit heerlijke St. Louis blues is. Hij kwam langzaam opgang, niet moeilijk na drie sterke voorgangers en het publiek zelf was ook al redelijk tam. Maar gelukkig had hij The Backbone's die hem steunde en die zorgen ervoor dat het optreden steeds beter en beter werd. Maar niet zo goed als Big Dez, die voor mij toch het hoogtepunt van de avond was. Maar Boo Boo was toch alweer stukken beter dan de Kingsnake's.

 

De derde editie van Binkom was een muzikaalsucces! Of het financieel ook zo was weet ik niet, maar ik denk vanwel 

 

Van verschillende mensen die hier voor het eerst waren heb ik gehoord dat ze zich goed geamusseerd hebben en dat ze volgend jaar terug zouden komen. Dat wordt dan 22 september voor de vierde editie. Ben benieuwd wat Guy en Johan voor ons hebben. Gaan ze uitbreiden naar vijf groepen? In ieder geval ze hebben keuze zat en ik weet dat ze dit jaar weer genoeg gezien hebben  .

 

9 september was het weer tijd voor één van de mooiste blueslokaties: Het Kasteel van Beersel

Vorig jaar was er al sprake van dat het dit jaar misschien niet door zal gaan en dit was ook het eerste gespreksvoer van de dag. Zal er een 10de editie komen. We hopen allemaal, die er waren, van wel. Maar aangezien de zeer lage opkomst, zijn we er bang voor.

 

Het programma zelf dan:
Het was jammer van de lege tent, maar Fried Bourbon had er evengoed zin in. Hun lekkere opzwepende blues klonk zeer goed, maar we waren allemaal ermee eens: de heren hebben geen uitstraling. Jammer is dat, want als ze dat zouden hebben, dan denk ik dat ze wat hoger in de programmatie kunnen komen.

 

Over Bradley's Circus was ik zeer sceptisch. En toen ik de leden in de tent zag rondlopen, werd dit alleen maar vesterkt. Sorry hoor, maar een "Hollander" heeft toch een arrogante look. Om het alleen maar erger te maken, kwam er tijdens het ombouwen van het podium nog een schermutseling tussen het Circus en the Bourbon.
Maar het sceptism werd met elk nummer dat ze speelden minder. Zangeres Mattanja Joy Bradley heeft een dijk van een stem. En de harpiste -een unicum volgens velen- had een aardig paar longen. Zeker de moeite waard om deze band nog eens te zien. Dus tip: http://www.freewebs.com/bradleyscircus

 

Ik had met Janice Harrington een stevige dosis gospel verwacht. Een vet "amen and halleluja"-gevoel. Het is ook lang geleden dat ik nog een gospelgroep op een festival gezien heb. Zijn ze allemaal uitgestorven. Niet dat ik katholiek ben, maar je moet toegeven de muziek en zang werkt aanstekelijk.
Geen Gospel, maar wel een super acoustische set. Met gitarist Tom Shaka was dit een perfect duo. Hier sprongen toch echt wel de vonken ervan af. Echt wel 

 

Met this good feeling was het tijd voor een stevig portie ram-en-beuk-werk van de Mississippi Mudsharks. Het trio was al om 15 uur daar en hebben er ook een fantastische dag van gemaakt. Ik heb Scottie (zang/gitaar) voor het optreden nog gesproken en ze hadden de dag ervoor een supergig gehad in The Borderline. En hij vertelde mij dat dit hun laatste optreden in België was en dat ze daarna naar Duitsland gingen. waarop we hem met 2 man corrigeerde dat hij op 23 september weer in België moest zijn  Waar ik jammer genoeg niet bij kan zijn. ik moest kiezen tussen een mooie dame en Binkom...moeilijke keuze 
De set was hetzelfde als in (Ge)Varenwinkel. Dus weer heel goed. En ik blijf hun versie van Hendrix' Voodoo Chile, werelds vinden.

 

Met dit geweld viel Chris Jagger's Atcha tegen. Verscheidene waren niet in the mood voor cajun/zydeco. Kan er dus weinig over vertellen.

 

Maar gelukkig heeft The Mofo Party Band alles weer goed gemaakt. Een geslaagde afsluiter. One big party was het. Met een goeie gitaar, swingende stand-up bass en een orkaan van een harp.

 

Tussendoor in de 'eet'-tent was er ook nog een bandje. Jammer genoeg weet ik niet hoe ze heten. Maar met hun covers gaven ze nog een dikke afterparty tot 05.00...Da's teminste een afterparty. Veel beter dan een dj... 

 

En ik moet zeggen dat ik me het meeste geamuseerd heb van alle festivals tot nu toe. En dan heb ik het over alle factoren: gezelligheid, muzikaal, lokatie,....

 

Dus iedereen die daar was vond de 9de editie weer goed. Jammer dat dit maar een heel klein groepje is, die waarschijnlijk niet de doorslag zou kunnen geven voor volgend jaar.

 Ik stel anders voor om op het blues-forum (www.solidjive.be/forum)  en/of in het gastenboek van Beersel met zijn allen voor een 10de editie pleiten. Maar dan wel allemaal komen anders geloven ze het toch niet. En mondelinge reclame blijven maken.

 

Misschien dan tot volgend jaar...................................

Voor iedereen die er niet waren....en dat waren er veel 

 

De laatste maand hebben we festivallekes in de meest idillische plaatsen gehad: Het afgelegen Oetsloven, het pitoreske Wespelaar, het gezellige Varenwinkel...Zaterdag was het tijd voor Harelbeke bij Kortrijk. Eigenlijk Stasegem, beter gezegd industriezone Stasegem!
Ja je leest het goed op een groot grasveld bij een bedrijf, daar was het te doen. Heel vreemd, maar ja, er was plek voor een grote tent, camping, parking, 1 frietkot, toiletten en tafels met banken. Dus we mogen niet klagen.

Het tweede vreemde aan dit festival was dat er geen presentatie was. De groepen begonnen en eindigden gewoon. Strak schema, zo goed als geen bisnummers -2 volgens mij maar-, redelijk kaal dus. Daarintegen het programma was supergoed. En dat is toch waar we eigenlijk voor komen.

 

We trapten af met The Ugly Buggy Boys. Een trio, gekleed in tuinbroek en strohoed, wat ons een mengeling van hillbilly, rock'n'billy, rag,...brengt. En met een opener als We like bananas, een stevige dosis humor. Aanstekelijk is ook een goed woord. Feesten is de boodschap en dat lukte wel. De tent werd snel ontdooid. En met nog een paar acrobatische trukjes op de contrabas en een topper van een cover -een zwitsers folksong uit '27 over iets dat in Montreux gebeurde on the lake Geneva shoreline  - was dit een gezellige opener.
Deze heren gaan ook de cd presentatie van Howlin' Bill openen, dus zijt erbij op 21 oktober!!!!!

 

Jim Shuler kon helaas niet komen vanwege familiale omstandigheden en werd vervangen door Five Horse Johnson. We waren al wakker geswingt door de Boys, maar nu werden we wakker geschud door deze vijf heren. Ze moesten 's avonds in Doetichem spelen en das boven in Nederland. Veel tijd hadden ze dus niet en zo speelde ze er ook naar. Niet negatief bedoeld, maar wat een power. Ja, power-boogie zal ik het maar noemen. Hard, rauw en snel. Nummers die natuurlijk door des duivels zelf geschreven zijn. Ik vond het met begin maar niks, zo'n geweld, maar de 2de helft van de set kon ik het toch niet laten om mee te rocken.

 

Na zo iets was het tijd voor echte blues. Groot begrip, maar ik bedoel daar Robin Bibi mee. Een sessie-muziekant, die met vele grote heeft samengewerkt en dat was ook te zien. De verschillende stijlen van gitaarspelen was goed te merken. Dus een gevarieerd muzikaal setlijstje met covers en orginals. Hij werd bij gestaan door de schot David Innes, die zijn werk vortreffelijk deed en bassist Tony Marten, die John Lennon's Don't Let Me Down voor eigen rekening nam en zich volledig, maar ook volledig, liet gaan. Echt heel goed. Robin deed de gebruikelijke gitaar trukjes, wat je van een gitarist verwacht. Maar hij deed wel met Engels humor. Hij sloot af met een geweldige versie van Fleetwood Mac's Oh Well.
Er zit heel wat verschil in Engelse en Amerikaanse muzikanten en geef mij de Britten maar  . Ik heb later met de goeie man nog gesproken en ik heb hem gevraagd of hij vaker in België komt. Hij zei van niet maar wou daar wel verandering in brengen. Dus heren organisatoren: www.robinbibiband.co.uk

 

Niet veel blues komt er uit Frankrijk, maar als er iets komt is het goed. Denk maar aan Stinky Lou en nu hebben we ook nog Jesus Volt. Ik had gelezen dat ze de prestigieuze Trophée France Blues gewonnen hadden en daarmee de bluespuristen hun mond gesnoerd. Waarom dan wel? De basis is blues, heel zeker, maar van daaruit gaan ze een richting uit die alle kanten op kan. The New Wave of Rock Blues zou ik het noemen. Met samples en veel effecten stoomden deze heren een pittige set eruit. Lord Tracy op harp en vocals, gaf me soms een gevoel van The Imperial Crowns, bassist Lenine McDonald -voor de laatste keer bij de band- speelt als Flea van de Red Hot Chili Peppers, gitarist Mr Tao zou zo bij Depeche Mode kunnen spelen en om het zooitje helemaal kompleet te maken hebben we op drums rastafarian Magic Doudous. Ze begonnen met, jawel, Help Me en ik was natuurlijk direct verkocht. Ze hebben ook goeie orginals en op hun laatste cd In Stereo staat Jesus Gonna Be Here en dat wordt een klassieke afsluiter. Zeker weten!! De heren deden dus ook een bisnummer!

Tip 2 dus voor de organisatoren (jongens, wat hebben jullie toch allemaal gemist  ): www.jesusvolt.com

 

Muzikaal al een geslaagd festival en we kregen al een beetje de schrik dat we het beste alweer gehad hadden. Niet helemaal waar.
Het werd tijd voor iets exclusiefs. De ouderen onder ons hebben misschien ooit van Killing Floor gehoord. Een band die in '69 en '70 2 albums uitbrachten, collector-items intussen (de albums wel te verstaan). Na 34 jaar zijn de heren weer in de studio gedoken en weer op tournee! Volgens gitarist Mick Clarke was dit hun 2de optreden in 34 jaar!!! En rocken kunnen ze nog zeker. Een vet potje bluesrock en boogie. En het zijn Britten, dus...humor.

 

Als voorlaatste hadden we nog een grote naam: Bernie Marsden kent iedereen wel van Whitesnake. Hij liet dus ook zien dat het een goeie bluesrocker is en dat was het eigenlijk. Toen meneer de nummers Here I Go Again en ik dacht Is This Love als bisnummers deed, ben ik de tent uit gerend.....

 

En alsof we nog geen grote namen gehad hadden kregen we de Britisch R&B All Stars. Het probleem van zoiets is dat elke All Star zijn versterker het hardst wil hebben. Gevolg, het was met begin niet om aan te horen. Een kakafonie van vanalles  . Presentator van dit alles was de droge Bob Hall. Goeie pianist, speelde een aardig stukje boogie-woogie, maar hij moet zijn mond houden...Hij is een van de oprichters van The Groundhogs en heeft dus Tony McPhee meegenomen. Ook zat hij in Savoy Brown en dat deed hij samen met Tom McGuinness. Je krijgt een apparte combinatie met deze 2 gitaristen. McGuinness op Fender en McPhee op, geloof ik, Gibson. De heren zongen ook hun eigen nummers, maar was ook een zanger-harpist bij het gezellig groepje. De enige niet Brit, maar Marcus Malone heeft het meeste in Engeland en ook de rest van Europa optredens gedaan. McGuinness speelt nu in de band The Manfreds en dat doet hij samen met bassist Marcus Cliffe, die dus ook van de partij was. Dan hebben we alleen nog een drummer nodig en die vonden ze in de persoon van Jim McCarty van The Yardbirds. Al bij al was dit een goed optreden. En een leuke afsluiter. Het had alleen iets meer mogen zijn. Ik vond het een beetje mat. Maar dat kan ook de sfeer van dit hele festival zijn.

 

Mijn pleidooi is dus ook als volgt: Muzikaal een goede affiche, maar om de gezelligheid moet je er niet zijn. Gezelligheid maak je zelf, maar ik heb het over de uitstraling van het festival.

 

O ja, ik heb een nieuw bier ondekt Bockor. Ik had er nog nooit van gehoord, een stevig pintje en dat is toch ook wel belangrijk
_________________
Let's boogie

Zo, het wordt maar eens tijd dat ik mijn recensie ga schrijven. Het volgende festival zit er weer aan te komen 

Eerste jaar (Ge)Varenwinkel voor mij dus. Heb er al heel wat over gehoord. En één van de organisatoren kennen we al een tijdje van Peer (onze GSK-Man, hahaha).

Het begon al goed toen we op de camping kwamen. Lekker klein en gezellig. Het festivalterrein zag er op het eerste gezicht heel goed uit. Ik had direct de indruk dat ik geen 20 euri teveel heb gegeven.

Na direct al veel bekende gezien te hebben, haasten we ons naar de BTTR-tent. We waren al wat laat en de Baboons hebben bewust overgeslagen, omdat we ze in de winter al gezien hebben als voorprogramma van The Seatsniffers. Cash Reloaded was al bezig. Ik ben niet zo'n Johnny Cash-kenner, maar amaai. Hans Peeters heeft echt de stem ervoor. Je vraagt je soms af hoe iemand daar achter komt, meestal denk je van jezelf dat je zo'n stem hebt. Maar het moet toch iemand anders zijn die je de waarheid vertelt. En dan nog, was er eerst de liefde voor Cash of eerst de stem? Hoe dan ook het klonk super. Een zeer geslaagde opener. Zoals het moet. Ik heb door de jaren geleerd dat de beste bands vroeg spelen.
Het fijne van dit festival zijn de 2 tenten. Je loopt lekker van de ene naar de andere, zodat er geen echte rustpauze inzit. Voor je het weet is het al diep in de avond 
In de grote tent begon een band waar ik ook al veel over gehoord heb. From Lakeside, California komt het trio The Mississippi Mudsharks. Echt vette muziek. Stevige, swampy blues met een gallon vet erover. Met Mike Lars op de bass, heb je een grote afro-american die je niet graag in een donker steegje zou tegen komen. Maar ik heb later nog met hem gesproken en hij kan heel vriendelijk zijn. Tom Essa kwam regelmatig van zijn achter zijn drumkit uit om t-shirts te gooien. Blijkbaar heeft hij bij baseball gezeten, want hij kon redelijk ver gooien. Scottie Blinn maakt het trio compleet met een stevig wah-wah en slide gitaarspel. Als bis nummer hadden ze Voodoo-Chile een nummer waarbij je als gitarist je heerlijk op kan uitleven. En met zo'n swamp-toontje kwam dat er ook heerlijk uit. Scottie liet zich eens vijftien minuten goed gaan. Ze komen over 2 weken in Beersel, zeker niet missen.
Ik heb van sommige gehoord dat ze het gewaagd vonden, zo 2 tenten. Vooral de omschakeling van hard naar zacht zullen we maar zeggen. Ik vind het heerlijk. Moulin' Blues heeft het verschillende jaren gehad en ik vond het zeer spijtig dat ze ermee gestopt zijn. Je kan dit concept heel goed uitbreiden dmv groepen die op het hoofdpodium spelen, een acoustische set laten doen in de BTTR-tent.
Zo'n grote omschakeling was er zeker na The Mudsharks. Thad Backman speelde country & roots. Hij lijkt op Nick Nolte, maar dan vriendelijker. Niet speciaal goed, maar zeker niet slecht.
Dat we meer bluesmuzikanten uit het Oosten krijgen merkt iedereen. De heren hadden dus Matyas Priborsjzki geprogrammeerd. Met een meer jazzy-set wat goed geweest was voor North Sea Jazz, maar om een breed programma te hebben, zeker niet slecht. Ik vond zijn stem te fijntjes en het was vooral goed als hij op zijn mondharmonica's bezig was. Dat is ook zijn uithangbord, alleen hij gebruikt het niet vaak vond ik. Na een tijdje begon het ook te vervelen.
Dan maar even wat eten en weer naar de BTTR-tent.
Daar begon Rag Mamma Rag met hun eerste set. Wat een duo!! Ashley Dow en zijn vrouw Deborah waren een prachtige muzikale combinatie. Hij speelde zowat alle snaar instrumenten en zij hield zich bezig met de precussie en mondharmonica. Je hoorde van sommige dat ze erbij zat alsof ze mee moest komen, maar spelen dat ze kon  Heerlijke roots & rag. Fantastisch gewoon!
Tijd voor een oudje in het vak. Little Willie Littlefield is tegen de 80, maar speelt boogie woogie als niemand anders. Met een heerlijke jaren 20 piano op het podium kon hij de planken laten trillen. een prachtige uistraling en vingervlug.Hij werd op laatste nog even begeleid door The Night Time Heroes, die hij steevast The Midnight Heroes noemde, but wat's in a name. De heren waren allang blij dat ze met zo'n groot iemand konden spelen.
we hebben het er een paar weken over gehad of we niet te verwend zijn. Dat er goeie muzikanten zijn die ons op dat moment niet kunnen bekoren. Maar door iemand te zien als Little Willie wordt je ook wel verwend! Dan zal ik tegen de anderen zeggen, dat ze maar meer hun best moeten doen. 
Enof we verwend werden dat weekend! Want we kregen nog een 2de set van Rag Mamma Rag. Wel goed, want we konden tegen iedereen die de eerste set niet gezien hadden (waaronder Thad "now they stop..." Backman), dat ze nu wel moesten komen kijken. De ukelele kwam te voorschijn en Deborah haalde nog eens uit met "Hawiian-spoons' . Werelds gewoon!
Het was nu al een geslaagd festival, met nog drie groepen te gaan.
Hoe kan een mens zich toch vergissen bij het horen van een naam. Ik was blijkbaar niet de enige die dacht dat Otis Grand een zwarte was. Dus toen de band op podium stond te soundchecken en hun opening begonnen te spelen. Dacht menigeen dat dit de begeleidingsband was en dat de grote meneer, zoals altijd, later erbij zal komen. Ja, er kwam een afro-american eraan. Maar dit bleek Jimmy Thomas te zijn. Otis stond van begin afaan al op het podium 
Grand was hij zeker en ook nog op gitaar. Goeie set blues en we kregen nog een rondje door de tent, waarbij hij natuurlijk bij de vrouwen ging staan...
Captain Gumbo heb ik helemaal gemist. Ik kwam in gesprek met Chris harmonia-photograaf 
Howard Tate was dus de afsluiter. Een grote dosis Soul & Gospel. A Big Hug-feeling. Niet geheel mijn ding, maar wel goed. Maar we kregen nog een verassing. Als echte afsluiter kwam op het podium Otis Grand en een gedeelde van zijn band, waaronder natuurlijk Jimmy Thomas én Matyas Priborsjzki met zijn gitarist.
Na die grote jam-session van een drie kwartier geloof ik, was het helemaal gedaan.
Ah ja, de Afterparty nog. Die tot 5 uur duurde...Heel goed, maar de volgende keer een betere dj. Deze was absoluut beter als die van Wespelaar, maar er zit verbetering in. Verwend hé 

Heren van (Ge)Varenwinkel: Dit was absoluut een geslaagd festival en iedereen die er is geweest kan mij gelijk geven. Voor diegenen die er niet waren: Volgend jaar zeker komen!
Een klein gezellig festival, met een grote uitstraling!
_________________
Let's boogie

Vrijdag 18 augustus was het weer zover. Voor mij de 2de keer naar Swing Wespelaar. Ik was vorig jaar zo verkocht, zodat ik dit weekend niet kon laten gaan. En de affiche zag er ook veel belovend uit: Al Copley, Ian Siegal en een gewaagde afsluiter met Eric Bibb.

En waar begin je zo'n festival dan mee? Met Kathleen Vandenhout & Luc Janssens. Een heerlijk semi-acoustische set, met heel goed gitaarwerk van "Electric King" Luc en de hese "Melissa Etheridge"-stem van Kathleen, was dit een aangename opening.
The Seatsniffers is iets waar je van houdt of niet. Ik had ze laatst al eens gezien, dus ik ben wat gaan socializen en heb ze op de achtergrond meegemaakt. Maar ze kregen het toch weer klaar om mijn aandacht naar hun te vestigen. Wat ik ervan mee gekregen heb was weer een strakke set van de heren.
We zaten dus al in de stemming, toen de vleugelpiano naar voor werd geschoven en het altijd guitige kopke van Al Copley het podium opkwam. Een heerlijke set van zwetende, swingende, vingerbrekende pianomuziek. Net zoals in Beersel vorig jaar, heb ik van Al weer volledig genoten.
We waren weer helemaal klaar voor de befaamde Afterparty met Mark. Helaas...Hij was er niet. Volgens zijn lieve vriendin was hij ziek. Een paar andere DJ's hebben het overgenomen, maar op hun eigen manier. Waardoor je alleen maar rockhits kreeg. 3 minuten nummertjes. Niks werd volledig gedraaid. Weg met de flower power, rock & wave party. Zeer, zeer spijtig. En ik ben blijkbaar niet de enige die er zo over denkt. Maar het kon de pret niet drukken en tot 06.00 hebben we ons nog kunnen amuseren. Ze maken ons ni zomaar klein 
Op de camping was het ook helemaal rustig, dus na een goed late night gesprek met Bert (tevens buurman), de tent in kruipen en goed vast gaan slapen.........

 

Het zou een hele wisselvallig weekend gaan worden. (Dan heb ik het over het weer, hé) En de vrijdag was droog verlopen. Zaterdagsmorgens werden we ook vroeg uit onze tent gehaald door de warmte. Een teken dat de bluesgoden ons weer goed gezind zijn. En na een goed ontbijt, allez brunch...was het weer tijd voor dag 2.
Maar toen kreeg ik slecht nieuws te horen. Mijn vriendin was haar portefeuille verloren met ons budget erin....  Dus wij gaan zoeken en we kregen te horen dat hij gevonden was, we moesten alleen nog wachten tot 's avonds als de desbetreffende meneer, die hem had, er weer zou zijn. We waren dus half goed gezind. Deze uitleg om te kennen te geven dat we daarom van The Hoodoogang niet veel meegemaakt hebben.
Je legt je er maar bij neer dat je al het geld kwijt bent, zoekt een bank-contact op en probeert er nog een goed weekend van te maken.
Dat lukt wel als je een paar nieuwe mensen leert kennen...  Ondertussen was de Gospelmis al begonnen. Niet mijn pakkie an en dat vonden onze bluesgoden ook...Het kwam met bakken uit de lucht vallen en hoe harder er gezongen werd, hoe harder het begon te regenen. Gelukkig voor Big Dave dat het begon te minder toen hij op moest. Maar dat hadden we al op voorhand voorspelt.  Heel jammer van het geluid, maar volgens de PA-man is het zo zoals ze het wilden. En daarbij was het ook allemaal wat slapjes. Het klonk lekker, maar het kabbelde maar wat voort. Zoals Rob zei: "Het is mooie achtergrondmuziek."
Dan maar ons mentaal voorbereiden op iets moois. 
Het podium werd klaar gemaakt voor een drumkit, een leslie-kabinet en een gitaarversterker: Tijd voor The Matt Scofield Trio. Het was iets wat ik dit weekend nog niet gehoord had. Een jankende gitaar, met dat hammond-orgel-geluid. Fantastisch    Heel goed, ik vind alleen dat de stem van Matt niet bij zijn muziek hoort. Misschien na een paar flessen whiskey en heel wat sigaretten dat het wat ruiger wordt. Of hij moet eens goed gedumpt worden door zijn vriendin...helpt ook meestal.  Maar al bij al weer een strakke set met goeie covers en eigen werk.
Ian Siegal kwam iets minder blij op het podium. Blijkbaar weer wat problemen met het opstellen van de versterkers. En volgens bassgitarist Andy Graham gebeurt dat wel vaker. Ian begon dus ook twijfelachtig. Pas bij het derde nummer kwam hij los en het kon alleen maar beter worden. Wat heeft die vent toch een strot. En als hij zijn lage tonen boven haalt, komen rechtstreeks vanuit de hel...Ik heb altijd gezegd dat hij een van de lelijkste kerels is die ik op een pdoium gezien heb. Hij valt op het eerste gezicht goed mee, tot ie zijn bek opentrekt. Zelfs ik krijg er zwakke knieën van....En zoals iedereen verwacht had, het kon ook niet anders met zo'n affiche, kwam even later Matt Scofield en Johnny Henderson er nog bij. Het feestje werd helemaal compleet toen Evan Jenkins er nog bijkwam en samen met Nikolaj Bjerre op hetzelfde drumstel begonnnen te rammen. Ze hebben met hun samen toch wel nog een volledig uur gespeeld. Topper  Wie kan zondag dit nog tenminste evenaren.
De Afterparty was wat beter deze nacht, ze kregen wat hulp  , maar het was wel om 04.00 uur helemaal gedaan. Ook iets waar niemand zich aan verwacht had. Maar we moesten nog een dag dus, je hoort ons ni klagen.

 

Na weer een goede nachtrust, zijn we klaar voor de laatste dag. En vooral na Matt en Ian, werd van deze dag niet veel verwacht.
De zondag is altijd moeilijker, want de vermoeidheid wordt ook groter. Reden voor de bands om alles uit de kast te halen 
Little Cailloux was totaal geen oppepper...Ik hou wel van traditionals, maar ze moeten wel goed gebracht worden. Het was allemaal slapjes en vooral de zang was barslecht.
Rusty Roots heb ik een hele tijd bewust vermeden. Ik had ze te vaak in een korte tijd gezien. Maar ik wist dat de heren een nieuw album hadden, dus ik vond het tijd om ze nog een keertje te zien...
Ik was dus blijkbaar vergeten hoe goed ze waren  Wat een fantastisch optreden! Allemaal waren ze goed. De altijd lachende Mr. Tutt achter de drums, de double bass van Mr. Body is een echte backbone, heerlijk gitaarspel -zowel rhythm als solo- van Mr. Bob en het beste bewaar je natuurlijk voor het laatst. Mr. Maseroli op de sax was geweldig en Mr. BeeJee heeft een dijk van een stem. Ik stond vooraan en vond dat er iets niet aan de zang klopte, ik ben naar achter gelopen en ben erachter gekomen dat de sound gewoon goed was. Beejee heeft gewoon zo'n stem dat hij boven de PA uitkomt! Er kwam natuurlijk ook een guest op het podium, ben alleen jammer genoeg zijn naam vergeten. Hij speelt regelmatig met de heren. En zijn mondharmonica-werk past heel goed bij hun. Een prachtig duel tussen smoelschuiver en sax. En als je daarna met een BB-King nummer komt, dan heb je mij gebroken...Gewoonweg af. We waren allemaal verstomd dat na de vorige nacht, we nog zo'n goed optreden zouden krijgen.
Fi Fa Skol, Tamma Va!! Hier komen de vikingen uit Zweden. The Bluebirds begonnen tam. Of het nu kwam door het optreden van The Rusties en/of we net waren gaan eten. Maar op het moment dat ik de beslissing nam: "Nu moet het komen, anders ga ik naar de toog," kwamen ze los. Je zag het er niet vanaf, maar Matti Ollikainen (volgens mij een Fin...) kan echt de piano laten swingen. Goeie gitaarsolo's van zanger Patric Carlson. Drummer Jim Ingvarsson was een beetje onzichtbaar. Maar daarintegen was het tokkelen van bassgitarist Magnus Johnson heel appart en goed. Hij speelt niet dicht bij de kam, maar aan de onderkant van de hals, waardoor de gitaar ook anders op zijn bekken ligt. Lekker swingen en een zeer aangename verassing.
De afsluiter vond ik heel gewaagd en de reden geldt voornamelijk voor de festivalgangers die 3 dagen gaan. Blijkbaar kwamen de meeste alleen voor Eric Bibb. Want het was ineens heel druk op het gezellige pleintje in Wespelaar. Ik kan er ook maar weinig over vertellen. Ik heb hem van dichtbij gezien. Vondt hem heel goed, maar mijn benen konden niet lang meer stil staan. En dat is het gevaar om een acoustische set als headliner te doen. Maar gelukkig hebben ze ook boxen vanachter en kon ik de rest rustig vanuit een terrasstoeltje bij de Zwaan beluisteren. En ik mag zeggen een waardige afsluiter van een muzikaal goed weekend.

Na Oetsloven en Willem Tell was dit weer een goed programma. Zoals ik al verwacht had, divers en van goede kwaliteit.

Ten laatste wil ik nog een paar minpuntjes vertellen. Dit geldt voornamelijk voor diegene die op de camping hebben vertoefd en/of alle drie de dagen daar zijn geweest.
De organisatie van de camping wordt steeds minder. Je moet tegenwoordig een papier ondertekenen dat je nagenoeg niks meer op de camping mag doen. En wat doet de organisatie zelf? Van 's morgens af liggen ze al te zuipen en de hoofdverantwoordelijke zie ik 's middags al in het dorp rondlopen. De camping is een stuk minder gezellig en het ziet ernaar uit dat we er volgend jaar voor moeten betalen. Maar dan moet het wel een gezellige camping worden.
En de afterparty hoop ik dat hij weer zoals eerst wordt en dat dit een eenjarige mispunt was.

 

Volgend jaar is het nummer 20 voor hun. Reden voor een super-affiche. En daarmee bedoel ik geen grote namen, maar kwaliteit zoals we dit jaar gezien hebben.

Het was ook weer kei-tof om iedereen gezien te hebben: Bert, Jos, Geertje, Katrien & Stef, Renee, Guy & Johan Binkom, Marleen & Karin. Iedereen die ik heb leren kennen waaronder Sarah en Rob & Robin.
Want daar gaat het toch om: gezelligheid met nieuwe en oude vrienden.

Greetzzzzzzzzz