Echoes From Topographic Oceans

Zaterdag 4 november was het weer eens tijd om richting Leuven te gaan. In Wilsele-Dorp op de scoutszolder werd de 3de edtie gehouden van:

 

 

Ik was wat aan de late kant en heb hierdoor Gimondi niet kunnen zien.

 

Maar ik was zeker niet te laat voor de Hoodoogang
Ik heb de heren natuurlijk al vaker gezien en de laatste keer was op Swing in Wespelaar. Waar ik tot mijn verassing erachter kwam dat er een vijfde bandlid was toe gevoegd. Walter Vos speelt alt en tenor sax en dat is een goede aanwinst in de hoodoo blues!
Het was nogal redelijke stillekes op zolder, maar daar gaven ze niks om. Je kon al voor het optreden merken dat ze er zin in hadden. En dat werd op het podium zeer zeker bevestigd.
Het is een ge-oliede machine die zeker niet op diesel loopt. Met openers als What About Me en Going To NY knallen ze er direct in. Swingen was de boodschap. Maar de heren spelen een breed reprtoire. Invloeden vanuit alle windstreken zijn hoorbaar in hun muziek. De vette solo's van Den Ferre en Walter zorgden voor een opzwepende show. Soms appart, maar vaak vonden de heren elkaar en speelde in een prachtige harmonie.
Gesteund natuurlijk door de rhythm-sektie van drummer Zen en bassist Geert.
De ijzersterke teksten werden goed ten woorde gebracht door El Grande, waarvan ik vind da hij soms wel een wat rauwere stem mag hebben. Maar een nummer als Never Meant To Hurt You is hem wel op het (grote) lijf geschreven.
De titlesong van hun tweede album Go Ahead 'N Scratch begint al een klassieker te worden en met Funk Yourself geven de heren aan dat Hoodoo blues van alle markten thuis is.
Het biss nummer Help Me hebben ze eruit gegooid en vervangen door een zeer waardige versie van de Allman Brothers Band's Whipping Post. Zoals El Grande zelf zei: Het paste beter bij de hoodoo blues. En daar heeft hij volledig gelijk in.

 

De sfeer zat er voor mij goed in en was dus zeker benieuwd naar de volgende band.

Five O Clock Shadow is een trio van zanger gitarist Kris 'Kirri' Valvekens, die jullie misschien wel kennen van Moose
Hij heeft als begeleiding drummer Kris Ooms en bassist Jan Vermeulen. Kirri heeft zelf veel nummers geschreven en wisselt deze af met klassiekers uit de blues wereld.
Het eerste wat me opviel was zijn stem. Zeer herkenbaar, maar ben er nog altijd niet achter op wie hij lijkt. En als je met een nummer begint als Mess Around van Ray Charles, dan weet je waar je aan toe bent.
Bij de eerste solo stond ik verbaasd te kijken. What a suprise! Hij kan ook nog kei goed gitaarspelen. Op een eigenzinnige manier, met veel lichaamstaal.
Uit zijn eigen repertoire vind ik Five Words, Ain't Gonna Crawl en Don't Love Me nummers die blijven hangen.
De andere twee covers die hij speelde mogen zeker vernoemd worden. Een super rauwe slide-guitar versie van Tony Joe White's As The Crow Flies en om een echte vette klassieker van formaat uit de kast te halen als Good Morning Blues van Ledbetter bewijst hij dat hij op een groot podium echt zijn werk kan doen.

Ik vond deze zaal veel te klein voor dit trio!

 

Over No Trouble ga ik maar 1 ding zeggen, anders gaan er gewonden vallen. Ik loop ni vaak de zaal uit, maar -niet de band, maar vooral de zang- gaf mij reden genoeg daarvoor.

 

Gelukkig hadden we nog een topper van formaat. Het probleem was alleen dat alles was uitgelopen en dat we nog tijd hadden tot 23 uur voor de headliner. Als deze pas na 22 uur begint, dan weet je dat dit niet gaat goed komen.

The Hendrix Files brengen natuurlijk muziek van mister Jimi.
Topmuzikanten als Charly Verbinnen op de belangrijke gitaar, Geert Schurmans met de bass en achter een aardig drumstel Hans Boeye zochten nog en zanger een vonden die in Phil B.
Een dijk van een band, super uitstraling en vooral niet zomaar een coverbandje.
De opener Freedom gaf direct weer dat ze allemaal hun eigen gevoel uitten op Jimi's muziek. En na Crosstown Traffic werd bij In From The Storm de hele zolder in een dikke rookwolk gehuld. Het had natuurlijk iets psychadelisch zoals in the seventies, maar het sloeg wel op mijn longen. Bij de band was daar weinig van te merken -allez, wat je ervan kon zien- want ze gaven niet onder en brachtten hun versie van Little Wing. Het optreden werd beter en beter met nummers als 3th Stone From The Sun, Killing Floor en Spanish Castle Magic.
Als suprise act/special guest kregen we David Ronaldo van Tumblin' Dice die wel een zeer speciale versie van, mijn favoriet, All Along The Watchtower bracht. Ik ben te jong om het te weten, maar als Jimi en Bob ooit samen op het podium zouden hebben gestaan, dan zou het zo klinken. En perfecte mix van de twee versies werd ons ten horen gebracht.
Als we in de files naar 1967 gaan, dan komen we bij The Wind Cries Mary. Magistraal nummer, dat jammer genoeg abrupt het slotnummer werd...
Het was vijf over elf en de smurfen waren al aan de deur geweest. Ze moesten stoppen!!
Ik heb van Geert de volledige setlist gekregen en die zal ik jullie ook geven, dit om de organisatie te laten zien wat we allemaal gemist hebben...
Wat dacht je van Voodoo Chile, Stone Free, Who Knows, Purple Haze, Red House, Fire en Foxy Lady!!!!

 

Al met al weer een geslaagd festival, maar ik wil de organisatie er toch op wijzen dat ze bij de vierde editie ofwel vroeger beginnen ofwel het programma strak houden ofwel een groep minder programmeren.
Deze keer kregen we het probleem dat de laatste 3 bands geen bisnummers mochten spelen -toen was het kalf al half verdronken- en dat de headliner een uur minder kon spelen.
Maar ik neem aan dat ze daar zelf wel aan uit komen!
_________________
Let's boogie